من به این خیال دلخوش، که زیر سایه‏ی تو بندگی می‏کنم...
 

نشاط صبح های جمعه فرق می کند با روزهای دیگر، نه به خاطر اینکه تعطیل از کار روزانه و درس و مشقی، نه.

انگار که روح آدمی خودش می داند که شاید امروز میزبان باشد.

از همان صبح که بیدار می شوی، دلت می خواهد لباس تمیز و زیبا بپوشی، خانه را تمیز کنی ... و منتظر بنشینی شاید مهمان ویژه ای بیاید و گذرا از این خانه رد شود.

 

بی تو یا صاحب الزمان دردیم

مثل پاییز خسته و زردیم

پیشکش در مسیر آمدنت

دل سرشار غصه آوردیم

بلکه با یک نگاه پر مهرت

به سر راه نور برگردیم

به دل تنگ ما نگاهی کن

عاشقت را به جاده راهی کن ٭٭

 

 ٭٭ شعر مصطفی کارگر

 

 


برچسب‌ها: پیدای پنهان
+ نوشته شده در  جمعه سی ام آبان 1393ساعت 14:27  توسط رقیه کهن  | 


یکی از بعدهای عاشورا نشان دادن حقیقت تسلیم شدن در برابر خداست.

در جایی نوشته اند: "امام علی (ع) داستان شهادت حسین را به او گفت، فرمود: حسین! تو را شهید می کنند ولی نمی توانند یاد خدا را از ذهن تو ببرند؛ و امام حسین (ع) گفت: پدر جان به خدایی که جان من در دست اوست، همین کافی است. من اقرار می کنم به آنچه خدا نازل کرده و نبی خدا را تصدیق می کنم و قول پدرم هم تکذیب نمی کنم."٭٭

حالا به نظر وقتی یک مقام، پول یا زیبایی... به راحتی یاد خدا را از انسان می برد، می شود گفت که؛ حسینی هستیم یا از عزای امام حسین (ع) تاثیر گرفته ایم.

اکثریت اختلافات و مشکلاتی که در زندگی نمایان هست همین، فراموشی یاد خدا از ذهن انسان و درس نگرفتن از عمق واقعه کربلا می باشد. وقتی همه خدا گونه فکر کنند و حرف بزنند دیگر اختلاف سلیقه ای و مشکلی پیش نمی آید.

و یکی از درس های عاشورا همین است که انسان تعلقش برسد به خدا به جایی که بنده حقیقی خدا شود و درک این نکته که به قول حضرت امام خمینی (ره): "عالم محضر خداست، در محضر خدا معصیت نکنید."


نقل است که روی انگشتر امام حسین (ع) این جمله حک شده بود: " ان الله بالغ امره" خدا آن کار را که بخواهد می کند.

 ٭٭موسوعه کلمات الحسین (ع)




برچسب‌ها: حسینی
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم آبان 1393ساعت 11:40  توسط رقیه کهن  | 

 

انگار که چهار دست و پایت را گرفته باشند و تو را گذاشته اند وسط اتاقی سیاه، و تمام درها را به رویت هزار قفله کرده باشند، درست مثل یوسف که تمامی درها به رویش قفل شد.

اصلا من را چه به یوسف او پیامبر خدا بود.

 

اما مولا انگار که _ انگار که نه _ به یقین ولایت شما معجزه می کند. وقتی که من میان این سیاهی زندانی شده ام و فقط معجزه ای می باید که نجاتم دهد.

معجزتان را با چشم که نه، با قلب دیدم. شب به ولایت رسیدنتان _ عید غدیر خم _ آن پیام برای من حکم آزادی از سیاهی را امضا کرد.

وگرنه من کجا و یوسف کجا. او پیامبر خدا بود، باید خدا در را برایش می گشود. اما من به حکم اینکه در سایه سالار ولایت شما بودم، آزاد شدم.

و گرنه من کجا و درهای باز شده کجا. من کجا و این معجزه کجا. این ولایت شماست که معجزه می کند.

 

 

این رهایی از بندبلا من را یاد خوابی انداخت؛ که شب عید غدیر دو سال قبل دیدم: " به آسمان آبی خیره شده بودم و با هیجان ابرها را نگاه می کردم که به شکل (یا علی علیه السلام) در آمده اند و در آسمان حرکت می کنند."

 

 


برچسب‌ها: صراط مستقیم
+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام مهر 1393ساعت 4:5  توسط رقیه کهن  | 

 

یکی از اهداف واقعه کربلا عزت بخشیدن و نجات مسلمانانی بود؛ که در جامعه حکومتی معاویه گرفتار ریا و ترس از حاکم وقت شده بودند.

به گفته فرزدق ٭: کوفیان قلوبشان با امام حسین (ع) و شمشیرهایشان با معاویه بود.
_از ترس زر و زور معاویه_

امام (ع) صدا می زد: " هل من ناصر". او یار نمی خواست، کمک نمی خواست. او فریاد حقیقت را بلند کرده بود که بگوید: چه کسی عزت می خواهد؟ بیاید بامن، تا مجبور به ریا نشود و عزت پیدا کند.

آیا کسی هست که من او را یاری کنم؟ و به سعادت برسانم؟

آیا کسی هست که من راه حق را به او نشان دهم؟

آیا کسی هست که من او را از ظلمت یزیدی بیرون بیاورم و وارد نور حسینی کنم؟٭٭

 

٭ فرزدق از شعرای باسواد عرب است و در جریان کربلا با امام حسین (ع) ملاقات کرد.

٭٭ برداشتی از کتاب " کربلا نقطه جمع عقل و عشق به تالیف آیت الله علی شیخ موحد"

 

 


برچسب‌ها: حسینی
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم مهر 1393ساعت 23:46  توسط رقیه کهن  | 

 

به دیده من دیده تو سیاه می بیند، اما چشم های تو نور را عمیق تر از من می نگرد.

من فکر می کنم زیبایی ها را، خدا را می بینم، اما تو از دل می بینی و این یعنی هزار بار زیبایی ها را زیباتر و خدا را بیشتر فهمیدن.

پس دوست من بگو، یاد بده که چطور نظاره گر باشم این همه آفرینش، تا چشمانم از این تاریکی بیرون آید و فقط نور باشد و نور.

 

نوشته شد: به احترام عصا سفیدان

 

 


برچسب‌ها: یادگاری
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم مهر 1393ساعت 11:38  توسط رقیه کهن  | 

 

این روزها را باید سکوت می کردم

                                 سکوت

                                 سکوت ...

تا تو در من بیشتر پیدا شوی...

همه ی من، فقط آرامشش با توست.

 

 

٭آیه 105 سوره مائده

 

 


برچسب‌ها: لحظه ای تا خدا
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم مهر 1393ساعت 11:27  توسط رقیه کهن  | 

 

چند ماهی که مهمان شهر شما بودم؛ حس غریبه بودن نداشتم، موج شادی در قلبم تلاطم داشت، انگار حضور شما تمام گره های من را باز می کرد. رسم مهمانوازی شما مهربانانه بود.

 

شما رضا ٭ هستید برای همه ما، هزار بار دیده ایم، شنیده ایم، حسش کرده ایم.

 

این روزها را باید بیایم بنشینم روبروی ضریح طلایی؛ بعد خیره شوم، حرف دل بزنم و شستشو دهم صورتم را با اشک های دلتنگی.

 

 

 

٭ امام جواد (ع) مى فرمود: حق تعالى پدرم را به «رضا» مسمى گردانيد براى اينكه او پسنديده خدا بود در آسمان و پسنديده رسول و ائمه اطهار بود در زمين، و همه از او خشنود بودند.

از او دوست و دشمن هر دو راضى بودند و اتفاق دوست و دشمن بر خشنودى، مخصوص آن حضرت بود، بدين جهت او را بدين اسم مخصوص گردانيدند.٭٭

 

٭٭ كافى، باب المؤمن و علاماته، روايت 39

 

 


برچسب‌ها: صراط مستقیم, یادگاری
+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم شهریور 1393ساعت 14:49  توسط رقیه کهن  | 

 

چرا غافلم از این لحظه ها؟

 

چرا فراموشم می شود روزی برای همین لحظه ها،

باید جواب پس دهم؟؟

 

 

٭ عنوان از حضرت مولانا

 

 

 


برچسب‌ها: لحظه ای تا خدا
+ نوشته شده در  شنبه هشتم شهریور 1393ساعت 1:15  توسط رقیه کهن  | 

 

روزگارانی ست که تو، همه را می بینی.

 

اما سالهاست که چشمان ناپاک من،

 

در انتظار دیدار تو هستند.

 

 

 


برچسب‌ها: پیدای پنهان
+ نوشته شده در  پنجشنبه سی ام مرداد 1393ساعت 17:17  توسط رقیه کهن  | 

 

اینجا در سکوت شب، آرام و بی دلهره سرم را روی بالشم می گذارم، همزمانی که نسیمی شبانه در این حیاط سبز صورتم را نوازش می دهد و چشمانم در پی ستاره های آسمان راهی می شوند؛ این پر نورتر است، این کم نورتر، این بزرگتر و این کوچکتر...

 

اما کیلومترها آن طرفتر شیعه های عراقی باید خانه هایشان را حسابی قفل و بند کنند تا شاید بتوانند فقط برای لحظه ای آرامش دزدیده شده شبشان را از این وحشی صفتان داعشی پس بگیرند.

 

و باز آن طرفتر بچه های فلسطینی به جای شمارش ستاره ها باید هر شب گلوله ها و موشک هایی که آسمان شهرشان را روشن کرده است، بشمارند.

 

 


برچسب‌ها: درد نوشت
+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم مرداد 1393ساعت 23:36  توسط رقیه کهن  |